خدایـا ...

        تنها خوشــبخت بودن

تو برای من مثل آن کبوتری

که می دانم در طواف کعبه دلم سوی بام دل هر غریبه ای پر نمی کشی

تو برای من مثل آن دمی

که می توان به زندگی امید بست و از غم زمان برید و در خلوص جاودانه فرشتگان نشست

با تو می توان نشست و دم نزد از غم هر شکست

با تو من ادعا می کنم پاکی دل آسمانیم را

دلــم گرفته ای خدا مثل هــوای بارونــی

                                            مثل دل سیــاه شب، مثـل غم زمستونــی

نوشــدارويـي و بـعد از مـــرگ ســهراب آمــدي
سنگــدل ، اين زودتـر مي خواســتي حالا چرا؟

نـازنـــينـا مـا بـه نـــاز تــو جــــوانــي داده ايـــم
ديــگر اكــنون با جــوانــان نـــازكن بـا مــا چــرا؟

آسمان چون جمع مشتاقان ، پريشان مي كند
درشگفتــم من نمـي پاشد ز هــم دنيــــا چرا؟

چقدر زود فراموشم کردی ...

حتی شمع به پروانه خویش مجال سوختن می دهد

به من بگو من پروانه ی خوبی نبوده ام یا در آتشت آنچنان که می خواستی نسوختم ...

باز آ که پروانه ات آتش گرفته و خاموش نشدنی ست

کاش مجال یک بار دیگر نگاه کردنت را داشتم

    غــــمگین تـــریــن آواره شـــب زنـــده دارم

    ای آســمان ابـــری تــریـن قصــه دلــم بـود

    بــگــذار تــا مـن جــای تـــو بــــاران بــبــارم

    شـب ها کـه می گیــرد دلم از زخــم دوری

    آه ای غـــزل تنــها تـــو می آیــی بـه کـارم

    ای آســمان! انـــدوه مــن پـــایـــان نــدارد

    بـــگذار امشــــب جــای تـــو بــاران بـبارم

آبــی تر از آنــم که بی رنگ بمیرم!

بســـــــم ِ اللهِ الرَّحمــــــن ِ الرَّحیــــــــــم

یا مُقـلبَ القُـلوب ِ وَالاَبصار

یا مُدَبرَ اللیـــــل ِ والنَّـــهار

یا مُحَوِل الحُـول ِ و الاَحوال

حَوِّل حـــالِنا اِلـــی الاَحسَـــــــن ِ الحـــال

آب روشــنـی ســت ، سیــب نـماد مهــرورزی

گاه گاهی که دلم به اندازه تمام غروب ها می گیرد

چشمهایم را فراموش می کنم

اما دریغ که گریه دستانم نیز مرا به تو نمی رساند

من از تراکم سیاه ابرها می ترسم و هیچ کس

مهربانتر از گنجشک های کوچک کوچه های کودکی ام نیست

و کسی دلهره های بزرگ قلب کوچکم را نمی شناسد

و کابوسهای شبانه ام را نمی داند

و شبی نیست که طلوع سپیده ای در پایانش نباشد

چیزی فراتر از غم